ZSS 2

Świetlica terapeutyczna

Świetlica terapeutyczna działa od października 1998 roku (zgodnie z Zarządzeniem nr 15 z dnia 25.05.1993r /Dz. U. M.O. i W. nr 6/ w sprawie zasad udzielania uczniom pomocy psychologicznej i pedagogicznej), stanowi integralną część naszej szkoły i podlega bezpośrednio dyrekcji.
  Uczestnicy świetlicy w liczbie czternastu, to uczniowie pochodzący ze środowisk, w których współwystępuje wiele czynników składających się na patalogię rodziny: choroba alkoholowa (jednego, bądź obydwojga) rodziców, choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe i bezrobocie. Prawie wszystkie dzieci objęte są nadzorem kuratora sądowego. Niektóre z nich mają na koncie kradzieże i włamania. Poza lekcjami ich główną aktywnością jest włóczęgostwo po poleskich ulicach i popadanie w konflikt z prawem. Dom rodzinny od dawna przestał być dla nich oparciem. Nierzadko zdarza się im spędzać noc na klatce schodowej, bo pijany rodzic okłada pięściami "na dzień dobry" - za nic. Kierowani przez Sąd Rodzinny do placówek opiekuńczych, uciekają już z Pogotowia Opiekuńczego i jeżeli wracają do szkoły sami i proszą o przyjęcie, to jest nadzieja, że nie wszystko jest jeszcze stracone, że warto im pomóc.
  W opisanych środowiskach obserwujemy niezwykle silną, perwersyjną fuzję w relacji: rodzic - dziecko. Rodzic obiecuje dziecku miłość a jednocześnie (z powodu choroby alkoholowej, na którą cierpi) znęca się nad dzieckiem. Maltretowane psychicznie i fizycznie spędzają całe dzieciństwo na poszukiwaniu Świętego Graala miłości rodzicielskiej. Dzieci te są bardzo nieufne. Nieufność jest najczęściej występującym u nich okaleczeniem. Trudno przychodzi im wyrażanie pozytywnych uczuć, tak jakby się bały, że zbliżenie się do kogokolwiek zrani je i przeżyją kolejny emocjonalny zawód.
  Dlatego pierwszym i najważniejszym narzędziem w pracy z dziećmi ze świetlicy terapeutycznej jest osobowość pomagającego. Oznacza to, że skutecznie pomagać może osoba wartościowa, kompetentna, odpowiedzialna, która potrafi bez wahania odpowiedzieć sobie na pytanie; "Kim jestem i co jest dla mnie ważne?"
Przystępując do zajęć zdawaliśmy sobie sprawę z trudności na jakie będziemy napotykać. Staraliśmy się już na początku zawrzeć z uczestnikami niepisany kontrakt na zapewnienie dobrej opieki. Wiedzieliśmy, że jeżeli będziemy postrzegani jako osoby znaczące, dzieci będą się z nami identyfikować i przyswajać nasze wartości. Cel jest wspólny - dostarczanie uczniom informacji o nich samych, utorowanie drogi do otwarcia się a także stworzenie możliwości odreagowania emocji i ukazanie konkretnych zachowań pożądanych i społecznie akceptowanych. Tematy spotkań często wynikają z problematyki dzieci, co inspiruje nas do improwizacji w prowadzeniu zajęć.
  Nie sposób w tak krótkim materiale omówić wszystkich form i metod pracy jakie do tej pory wykorzystaliśmy. Ograniczymy się do kilku - w naszej ocenie - najciekawszych, które przyczyniły się do lepszego funkcjonowania dziecka w szkole, rodzinie, czy szerzej - poza szkolnej społeczności.
 Poprzez ARTETERAPIĘ ułatawiamy dzieciom m. in. ujawnianie przeżyć emocjonalnych, które nie są przez nie uświadamiane i uwzględniamy w tej formie takie cele jak: - rozładowanie napięć i sytuacji konfliktowych, przekazanie relacji w różnych ważnych sytuacjach, odreagowanie silnie przeżywanych emocji trudnych do ujawnienia wprost.
MUZYKOTERAPIA - poza spełnieniem zadań podobnych, jak każda z metod grupowych, pozwala na odreagowanie emocji, stwarza możliwość eksploracji istotnych dla dzieci treści, utorowuje bardziej dostosowaną społeczną komunikację.
Zajęcia te spełniają także cele estetyczne, uczą odczuć muzycznych, wzbogacają wrażliwość i wyobraźnię, pozwalają dzieciom na zapoznanie się z prawdziwą sztuką, dają wytchnienie od wszechstronnego "Disci Polo".
CHOREOTERAPIA (zajęcia ruchowo-taneczne) są ulubioną aktywnością dzieci. Uczestnicy uczą się wspólnego, skoordynowanego działania, uświadamiają sobie wartość kontaktu z innymi, bliskość, współdziałanie oraz wpływ na koordynację i sprawność, kształcą wyobraźnię i pamięć ruchową.
Klamrą spinającą wszystkie zajęcia jest PSYCHOTERAPIA DYSKUSYJNA.
Towarzyszy nam ona podczas wszystkich zajęć. W zależności od potrzeb poświęcamy ją jednemu dziecku, bądź całej grupie.
  Dla uczniów niektóre stosowane przez nas metody mają znaczenie treningowe - wystawiamy dziecko na konieczność pokonywania oporów i trudności w wykonywaniu zadań. Prowadzący zajęcia przywiązują dużą wagę do indywidualnych możliwości dziecka, dając każdemu uczestnikowi zajęć szansę przeżycia sukcesu. Dlatego uczniowie tak chętnie występują w wyreżyserowanych przez terapeutę przedstawieniach.
Pytani o wartość jaką mają dla uczniów zajęcia - poza wymienionymi - dodamy jeszcze zmniejszenie emocjonalnego bólu w jakim do tej pory żyli. A prowadzący pytani o satysfakcję, z pracy z dziećmi, odpowiedzieli, że największą nagrodą jaką otrzymali od dzieci, były podarowane im z okazji Walentynkowego Święta słowa: "Dziękujemy wam za ciepło i miłość jakiej nie mamy w rodzinnych domach".

KLEKS"- to zespół wokalno-taneczny działający przy Szkole Podstawowej Specjalnej Nr 90 w Łodzi. Jego twórczynią była dh. phm Aleksandra brzozowska, która prowadziła zespół...

Zobacz więcej "Kleks"

Maria Grzegorzewska urodziła się 18 kwietnia 1888r. we wsi Wołuczy. Ukończyła prywatną szkołę żeńską Pauliny Helwek w Warszawie. Studiowała nauki przyrodnicze ...

Zobacz więcej Patron










seo blogKatalog SEO